พระวัชรปรัชญาปารมิตาสูตร: ไม่มี "ตัวตน" หรือ "สรรพสัตว์" ที่ยั่งยืน เป็นเพียงสมมติบัญญัติ สรรพสิ่งไร้แก่นสารที่เที่ยงแท้ พระพุทธองค์ทรงสอนให้ก้าวข้ามความคิดแบบทวิลักษณ์ เมื่อทำความดี ไม่ควรยึดติดว่ากำลังทำความดี จิตใจควรเป็นอิสระ เมื่อเข้าใจและแสดงธรรม จิตใจไม่ควรหวั่นไหวต่อโลกธรรม
พระศูรังคมสูตร เล่ม 10: อธิบายเกี่ยวกับความเข้าใจผิดและความยึดติด 10 ประการที่พบในการปฏิบัติธรรม อธิบายว่าขันธ์ 5 เกิดจากความหลงผิด และรายละเอียดเกี่ยวกับอานิสงส์อันสูงสุดของการสวดพระสูตรและมนต์นี้ เพื่อขจัดอุปสรรคทางกรรมและบรรลุโพธิญาณ พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนพระอานนท์ให้ถ่ายทอดคำสอนนี้แก่คนรุ่นหลัง เพื่อช่วยให้สรรพสัตว์รู้เท่าทันมารและหลีกเลี่ยงความเห็นผิด
ข้อความเต็มของพระศูรางคมสูตร เล่ม 9 ซึ่งให้รายละเอียดเกี่ยวกับสภาวะมารสิบประการที่ผู้ปฏิบัติธรรมอาจพบในสมาธิ (การทำสมาธิ) ซึ่งเทวปุตรมารหรือวิญญาณชั่วร้ายอาจเข้าสิงร่างบุคคลและเทศนาธรรมเท็จเพื่อชักนำผู้ปฏิบัติให้หลงผิด
ข้อความเต็มของ "พระศูรางคมสูตร เล่ม 8": ผู้บำเพ็ญควรตัดพืชฉุนห้าชนิดเพื่อหลีกเลี่ยงการก่อให้เกิดความโลภ กามตัณหา และความโกรธ พวกเขาควรเคร่งครัดในศีลบริสุทธิ์ ตัดจิตใจที่ใฝ่กามตลอดไป และไม่กินเนื้อสัตว์หรือดื่มสุรา เริ่มต้นจากภูมิแห่งปัญญาแห้ง ผ่านทศศรัทธา ทศที่พำนัก ทศประพฤติ ทศโอนอ่อน สี่ประการเพิ่มเติม และทศภูมิ จนในที่สุดบรรลุสัมมาสัมพุทธะและอนุตรสัมมาสัมพุทธะ สิบชนิดของนิสัย (กาม, โลภ, มานะ, โกรธ, หลอกลวง, มุสา, พยาบาท, ทิฏฐิ, อยุติธรรม, คดีความ) และวิบากกรรมที่ได้รับ หกชนิดของวิบากกรรมชั่วที่เกิดจากอายตนะหกสร้างกรรม (การเห็น, การได้ยิน, การดมกลิ่น, การลิ้มรส, การสัมผัส, การคิด) สาเหตุของการก่อตัวของวิถีชั่ว เช่น นรก เปรต และเดรัจฉาน วิธีการบำเพ็ญและลักษณะของเซียนสิบชนิด การก่อตัวและลักษณะของสวรรค์หกชั้นในกามภพ การเวียนว่ายตายเกิดของสรรพสัตว์ทั้งหมดเกิดจากการคิดผิดและกรรมของตนเอง หากสามารถตระหนักรู้โพธิ ก็สามารถหลุดพ้นได้
พระสูตรชูรางคมา (ศูรางคมสูตร) เล่มที่ 7 ฉบับสมบูรณ์: พระพุทธองค์ทรงอธิบายรากเหง้าแห่งความกลับตาลปัตรของสรรพสัตว์ สาเหตุของสิ่งมีชีวิตสิบสองประเภท และความเกี่ยวข้องกันของแต่ละประเภทกับรูปแบบเฉพาะของความกลับตาลปัตรและการเวียนว่ายตายเกิด
พระ수능엄경 제6권: 전문 - 대승불교의 음욕, 살생, 육식, 투도, 망어 끊기와 수행자의 기본 계율 및 마음 정화 개념
พระสูตรศูรางคม เล่ม 5 ฉบับสมบูรณ์: พระอานนท์ทูลถามพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับธรรมชาติของการผูกมัดทางกายและใจและวิธีการที่จะหลุดพ้น; พระพุทธเจ้าทรงอธิบายว่าอวัยวะรับสัมผัส (อินทรีย์) และวัตถุสัมผัส (อารมณ์) มีต้นกำเนิดเดียวกัน การสร้างความรู้บนยอดของการรับรู้คือรากเหง้าของอวิชชา ในขณะที่การรับรู้โดยไม่สร้างความรู้คือพระนิพพาน
พระสูตรเล้งเหยียน เล่ม 4: พระพุทธองค์ทรงอธิบายกระบวนการเกิดของอายตนะ 6 (ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ) ประสาทสัมผัสเดิมทีบริสุทธิ์แต่ถูกบดบังด้วยความยึดติดในวัตถุภายนอก การก้าวข้ามขีดจำกัดเหล่านี้นำไปสู่การตระหนักรู้ที่สูงขึ้นและการกลับคืนสู่ความบริสุทธิ์
พระศูรางคมสูตร เล่ม 3 (ฉบับเต็ม): ความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับจิต, กาย, และโลกหลังการตรัสรู้ ความสัมพันธ์ระหว่างอายตนะภายใน 6 (อินทรีย์), อายตนะภายนอก 6 (อารมณ์), และวิญญาณ 6 พระพุทธองค์ทรงอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างลิ้นกับรส, กายกับสัมผัส, ใจกับธรรมารมณ์ และวิธีที่สิ่งเหล่านี้ก่อให้เกิดวิญญาณที่สอดคล้องกันอย่างละเอียด ทรงสำรวจที่มาของวิญญาณ โดยชี้ให้เห็นว่าวิญญาณไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะอายตนะภายในหรือภายนอกเท่านั้น
พระสูตรชูรางกามะ เล่ม 2 พระสูตรฉบับสมบูรณ์: ปรากฏการณ์ทั้งหลายเป็นเพียงจิต จิตแท้จริงนั้นไม่เปลี่ยนแปลง เหนือกว่าความเป็นคู่ทั้งปวง แต่สรรพสัตว์ไม่อาจเห็นธรรมชาติของตนได้เพราะความหลงผิดและความยึดติด
